AT WARSZAWA / Spektakle / Spektakle 37

Matki

Matki Piotr Rowicki

Reżyseria: Agata Kucińska
Scenografia: Anna Chadaj
Muzyka: Marek Otwinowski
Asystent reżysera: Lena Alberska

Obsada: Aleksandra Ambrozik, Bernadetta Burszta, Katarzyna Mazur, Zofia Straczycka, Ewelina Zawada, Karol Czarnowicz, Rafał Gorczyca

Spektakl „Matki” jest przestrzenią do zanalizowania i zrozumienie wewnętrznych przeżyć człowieka, który musi się zmierzyć z utratą najbliższej osoby. Bohaterowie przedstawienia, troje dzieci, odwiedzają w szpitalu, podłączoną do aparatury medycznej, nieprzytomną matkę. To traumatyczne doświadczenie uruchamia w nich świat wewnętrznych przeżyć, w których kotłują się miłość, przywiązanie, tęsknota za dzieciństwem i fizyczny związek z matczynym ciałem, ale i żal, złość czy poczucie winy. Ten emocjonalny koktajl podsuwa dzieciom kuriozalne pomysły na poradzenie sobie z tą, kryzysową dla nich, sytuacją. Jeden z nich okaże się skuteczny.

Spektakl „Matki” jest jednak również pretekstem do snucie refleksji bardziej ogólnej. Realizatorzy przyglądają się tej, być może najtrudniejszej w życiu człowieka, więzi i snują rozważania. Jakie są etyczne granice zachowania wobec chorego, „nieprzydatnego” już rodzica? Czy i na ile można usprawiedliwić nieporadność w wychowaniu własnych dzieci? Czy grozi nam dziś powszechna atrofia uczuć do matki? A może byłoby to zjawisko pożądane?

Cała opowieść zanurzona jest w stylistyce surrealizmu i absurdu, w której czarny humor, ironia stwarzają dogodną przestrzeń do podjęcia kłopotliwych tematów.

W przedstawieniu matka reprezentuje wszystkie matki, jest syntezą ich stanów, uczuć i pragnień. Dominuje nad sceną swoją cielesnością, obecnością nieusuwalną wyrażoną całym panteonem rozmaitych lalek. Forma plastyczna nieustannie ściera się tu z żywym aktorem, upominając się o swoje prawo do istnienia, siłę, uwagę, bezwarunkową miłość. Realizuje więc postulaty samej matki.

1 godz. 30 min.


fot. Wojciech Wojtkielewicz